Herinnering
De kring is echt stom. Veel liever speel ik met de leeuw, de olifant en de giraffe in de speelhoek. Maar vooral met de gorilla, want die is het sterkste. Thuis heb ik wel Lego, He-manpoppetjes, GI Joe, maar geen gorilla. Juffrouw Marlou heeft gezegd dat iedereen in de kring klaar moet zijn met vertellen en dat ik daarna naar de speelhoek mag.
Ik zit te wiebelen op mijn stoel, met mijn handen in de zakken van mijn tuinbroek. Patty vertelt wat. Na Patty is Ellen aan de beurt en daarna Ludo. Ik vind het maar saai. Ik probeer wel te luisteren, maar het lukt me niet om op te letten, want ik heb een idee. Ik krijg er al kriebels van in mijn buik.
Eindelijk is Ludo klaar en ik kijk naar juffrouw Marlou. Zij vertelt nog van alles, wat ik niet mee krijg. Ik steek mijn vinger op. Ze kan al raden wat ik wil vragen en zegt dat ik naar de speelhoek mag. Ik duw mijn stoel weg en loop erheen. Je moet daar altijd als eerste zijn, want anders is het leukste speelgoed altijd al weg.
Kim en Ingrid komen ook mijn kant op, maar dat is niet zo erg. Zij willen toch met het keukentje spelen en daar vind ik niks aan.
Ik pak de doos met de leeuw, de olifant, de giraffe en de gorilla en zet alle dieren op hun plek. De leeuw helemaal aan de ene kant en de giraffe helemaal aan de andere kant. De giraffe vindt de leeuw niet zo aardig, want de leeuw is altijd op jacht. De olifant vindt dat niet zo’n probleem, want die stampt de leeuw tot moes als dat moet. En de gorilla, die kan iedereen aan. Hij bonkt met zijn vuisten op zijn borst en brult zo hard dat alle dieren er bang van worden. Hij kan ook rechtop staan en dan is hij nog groter dan de olifant. Maar de olifant en de gorilla zijn lief voor elkaar. Die hoeven niet zo gemeen te doen als de leeuw.
Ik kijk naar juffrouw Marlou. Zij helpt Jos met zijn tekening. Daarna kijk ik naar Kim en Ingrid die druk bezig zijn met een taart in de oven.
De gorilla verdwijnt diep in het voorvak van mijn tuinbroek. Ik speel snel door, hopelijk heeft niemand het gezien.

Hee, ik had vroeger ook een tuinbroek! Een gele!
Rosalie
31 maart 2011 op 21:21
Ik voel een nieuwe club aankomen, een club van mensen die vroeger een tuinbroek hebben gehad!
Prosper
1 april 2011 op 16:16
Ha, een stuk in kleuterperspectief.
Ik speelde altijd met de meisjes in de poppenhoek – was ik altijd de baby.
Pieter
1 april 2011 op 12:48
Ja, het heeft wel wat om je omgeving te laten rondrennen om jou te verzorgen. Wat dat betreft begrijp ik nooit dat baby’s dat voorrecht vrijwillig opgeven.
Prosper
1 april 2011 op 16:17