Van Voorheen en Laatst

Sandra geeft Harrie de laatste twee tassen aan. Hij loopt alvast richting het huisje, terwijl Sandra de achterklep sluit. Ze haalt diep adem en kijkt uit over de parkeerplaats: een door bos omringd plein waar gasten bij aankomst hun auto parkeren. Aan de overkant wordt hardop gelachen. Kinderen dringen om hun moeder heen, die een krat boodschappen richting hun huisje sjouwt. Wellicht zit daar snoep in. De vader schatert en roept de karavaan iets na. Een kleine yorkshireterriër dartelt in het rond en keft naar zijn baasje.

Sandra zucht. Ze slentert over het paadje tussen de bomen door naar hun huisje. Harrie heeft de schuifdeur al geopend. Hij heeft hun koffers ongeïnteresseerd naast de bank gezet en is nauwgezet bezig alle boodschappen op hun plek in de keukenkastjes te zetten. Ze laat hem maar, want ze weet uit ervaring dat dat beter is. Ze neemt de koffers mee naar de slaapkamer. Sandra zet ze in een hoek en laat zich op het bed vallen. Opruimen komt zo wel.

Hier snakt ze naar. Een lang weekendje met zijn tweeën ertussenuit is hard nodig, ze heeft het er moeilijk mee. Nu maar hopen dat Harrie het ook van zich af kan zetten. Ze wil ook met leuke dingen bezig zijn, niet haar leven laten bepalen door Harries probleem.

Straks gaan ze lekker zwemmen, ’s avonds in het Plaza genieten van een verrukkelijke cappuccino, misschien ziet ze in het winkeltje nog een leuke tas of een paar schoenen, morgenochtend laten ze lekkere broodjes aan huis bezorgen. Het moet echt een onbezorgd weekend worden. Het moet.

…

Vier uur negentien staat op de digitale wekker. Harrie heeft nu al zo lang naar dat ding liggen turen dat de rode cijfers op zijn netvlies branden. Als hij zijn ogen sluit ziet hij ze nog steeds. Hij weet waarom hij niet kan slapen, maar hij heeft het Sandra beloofd. Hij draait zich nog een keer om.

…

Harrie piekert over wat zijn baas hem heeft verteld. Dat hij te langzaam metselt en dat daar verbetering in moet komen. Harrie zou ook te vaak fouten maken, zijn baas heeft hem slordig genoemd. Hij moest eens weten. Zelfs een bijna perfect geplaatste baksteen is niet goed genoeg, dan moet het helemaal opnieuw.

…

Het aanhoudende gewoel is iets waar Sandra vaker van heeft gezegd dat ze er gek van wordt. Hij gaat daarom maar rechtop zitten. De wekker laat hem weten dat het vijf over vijf is. Hij glijdt met zijn voeten in zijn pantoffels en sloft de slaapkamer uit. Tevergeefs probeert hij de vermoeidheid uit zijn ogen te wrijven voordat hij het licht in de keuken aan doet. Hij passeert de keukenkastjes en probeert zich te herinneren hoe hij alles geordend heeft. Nee, hij moet nu gaan plassen. Hij mag er niet aan denken.

Hij knipt het licht op het toilet aan, haalt zijn geslacht uit zijn broek en wacht. Meer dan wat kleine druppeltjes zijn het niet. Hij blaast lucht door zijn neusgaten naar buiten, het galmt hier. Hij kijkt in de spiegel. Een ongeschoren kop, donkere wallen, rood doorlopen ogen. Snel loopt hij richting de woonkamer. Daar gaat hij languit op de bank liggen en pakt de afstandsbediening. Hij maakt er een sport van om zo snel mogelijk van zender naar zender te zappen. Er is niet veel verschil in aanbod: reclames voor telefoonseks en astrologieprogramma’s. Misschien toch even in de keukenkastjes kijken of alles nog goed staat?

In de keuken twijfelt hij. Als Sandra hem hier zag staan, dan was het goed mis. Hij krabt aan zijn baard. Zijn ogen dwalen over het aanrecht, de tegels tegen de muur, de randen van de keukenkastjes en ze eindigen bij de handvatten. Hij legt zijn oor tegen een van de deurtjes. Hij hoort niks. Zou het allemaal nog wel goed staan daar? Nee, dit mag niet. Harrie zet drie passen richting de slaapkamer. Hij moet gewoon weer naast Sandra gaan liggen, misschien valt hij nu wel in slaap.

Ach, wie houdt hij voor de gek? Met een ruk opent hij de deuren van de keukenkastjes. Tot zijn verbijstering ziet hij dat alles verkeerd staat. De koffie staat naast de hagelslag, de blikken bonen en de appelmoes staan veel te ver uit elkaar, de koffiefilters liggen verkeerd om, het bakmeel en de soep staan te ver van elkaar. Het angstzweet breekt hem uit. Hoe kan het zo’n chaos zijn? Geen wonder dat hij niet kon slapen, want hij had het al voorvoeld. Dit moet hersteld worden. Dit gaat lang duren.

Hij grijpt naar de blikken bonen achterin en veegt alles in een keer uit het kastje, zodat de inhoud ervan met hels kabaal half op het aanrecht en half op de vloer belandt. Opnieuw beginnen moet radicaal, volledig afbreken en dan vanaf de basis opbouwen, anders lukt het niet. In kleermakerszit begint hij juiste combinaties te vormen.

Sandra stormt ineens de slaapkamer uit. Haar ogen schieten over en weer tussen de ravage van etenswaren en Harrie, die er bij zit alsof hij in opperste concentratie zijn speelgoedtreintjes aan het sorteren is. Ze weet niet meer uit te brengen dan een zacht: ‘Oh, Harrie’. Ze begint te trillen. Met haar handen voor haar mond en schokkende schouders loopt ze terug de slaapkamer in. Ze sluit de deur.