Van Voorheen en Laatst

Een blog over Prosper en over wat er zoal in zijn hoofd omgaat

Beveiligd: Verzorgen

leave a comment »

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Written by Prosper

26 november 2018 at 16:16

Geplaatst in Uncategorized

De vrijdagmiddag

leave a comment »

Ik maak nooit iets mee. Maar vorige week vrijdag wel, want toen gaf ik het achtste uur les aan havo 4. Nu is vrijdag al niet de dag waarop leerlingen het meest gemotiveerd zijn, maar vrijdag aan het einde van de dag moet je de motivatie al helemaal met een lampje zoeken. Ik probeer deze les doorgaans dan ook zo in te richten dat de leerlingen niet te lang naar mij hoeven te luisteren, maar vooral aan de slag kunnen. In je eigen tempo aan opdrachten werken is vermoedelijk net wat draaglijker dan naar je docent Nederlands te moeten luisteren.

De leerlingen hadden voor deze les allemaal een eerste versie van een kort verhaal moeten schrijven. In groepjes van twee moesten ze deze les, aan de hand van een zelfevaluatieformulier, feedback geven op twee korte verhalen van andere leerlingen.

Voor een achtste uur op vrijdag werkte deze werkvorm nog best aardig, maar de laatste tien minuten was er weinig animo meer om nog heel kritisch naar andermans tekst te kijken. En eerlijk is eerlijk, ik was ook niet meer in de hoogste staat van focus en motivatie. Maar wie zal het je kwalijk nemen? Afgezien van het tijdstip zijn de werkomstandigheden abominabel. De lokalen op onze school hebben een bedenkelijk ruikende vloerbedekking: een melange van lege vuilniszakken en bestofte vensterbankplanten. Grijze blokken vormen de muren. De ramen kunnen maar op een kiertje en het ventilatiesysteem is nooit aangelegd, waardoor de hoeveelheid frisse lucht in het lokaal al niet best is als er helemaal niemand aanwezig is. De situatie verbetert niet door van die opgeschoten puberjochies uit havo 4, met zich ontwikkelende acné en zweetklieren.

Maar die laatste tien minuten van de les, waarin ik het nut niet inzag om nog een nieuwe opdracht of een stuk uitleg aan te snijden, begon ik na te denken over de zinloosheid van deze momenten. Feitelijk gezien doen de leerlingen niets anders dan de tijd uit zitten, datzelfde geldt voor mij. Maar formeel mag ik de leerlingen niet eerder laten gaan. Toen ik dat een keer deed, werd ik hierop aangesproken door een teamleider, dus sindsdien doe ik dat niet meer.

Mensen die wachten… niks aan het doen zijn en gelaten wachten totdat ze iets kunnen gaan doen wat ze zelf kiezen, die zich zelfs niet verzetten tegen het moeten wachten: dat is een fascinerend beeld. Ik besloot om er een selfie van te maken. Leerlingen vonden het amusant en namen spontaan een pose aan om de foto nog wat op te leuken. Zo kregen we in elk geval nog de illusie dat we iets zinnigs aan het doen waren.

En dan nu nog een gedicht. Het is van Lévi Weemoedt en ik heb het gekozen omdat het in lichte bewoordingen een gevoel van zinloosheid beschrijft.

Contraprestatie

Ik doe niet veel, ‘k breng de dagen door
met punten slijpen. ‘k Weet van vóór
nauw’lijks dat ik van achteren leef
noch wat voor zin of nut het heeft.

Als ’t puntje goed is, zet ik hier
of daar een krul op het papier,
O, ‘k schaam mij wel eens: uit mijn hand
kwam nooit iets nuttigs voor het land!

Soms, onder ’t slijpen groeit de wens
actief te zijn, een actiemens.

Maar zie ik dan, op ’t laat Journaal,
dat hol gesjouw, dat leeg kabaal,

dan denk ik weer op de rand van ’t bed:
vandaag één krul te veel gezet.

Written by Prosper

19 november 2018 at 17:07

Geplaatst in Uncategorized

Opzegversje voor bij de kerstboom (naar Toon Tellegen)

leave a comment »

Angst is een kerstcadeau.
Is een kerstcadeau, is een kerstcadeau.
Angst is een kerstcadeau, een door je
ouders gegeven kerstcadeau,
is een kerstcadeau,
is een doosje, een pakje, een presentje
voor jou,
is een kerstcadeau, is een kerstcadeau,
in kleurig papier, met strik en sticker
met je naam erop
misleidend geruststellend.
Angst is een kerstcadeau
dat je noodgedwongen moet uitpakken.
Angst is een kerstcadeau
dat je bij je moet dragen,
omdat je anders
ondankbaar bent.

 

Written by Prosper

19 november 2018 at 15:47

Geplaatst in Uncategorized

De passagier groet tegen etenstijd de dingen (niet)

leave a comment »

De borstjes van de stewardess,
gehuld in een strak, zuurstokroze bloesje
dringen zich op ooghoogte aan me op.
Ze vraagt in een pictogrammentaaltje
of ik nog iets van haar playmobilkarretje wil.

Ik groet haar obligaat, bedank
en negeer de zwaaiende
speelgoedzakjes chips,
de cakejes voor een holle kies,
de druppels cola in een blikje,
want het enige volwassene hier,
dat zijn de prijzen.

Written by Prosper

16 oktober 2018 at 06:28

Geplaatst in Uncategorized

Iets wat je mist

leave a comment »

Het kind staart,
thuis niet gewenst,
weggelopen,
naar de piano in de etalage.

Duisternis rondom zijn jas,
sneeuw aan zijn schoenen,
kou in zijn vingers,
herinneringen aan
de piano
in zijn hart.

De deur zwaait open.
De eigenaar,
donkere snor,
donkere blik,
gehuld in een mantel,
getooid met een hoge
hoed.
Een armzwaai
verwelkomt het kind.

In een schemerige
lege showroom
speelt het
melodieën
van vroeger.
Het kind sluit de klep.
Weemoed lekt
uit zijn oog.

Plots drie vreemde
tonen:
een lage,
twee hoge.
Betoverend mooi,
herkomst onbekend.
Het kind kijkt,
zoekt.

Het kind poogt op te staan.
Maar het is alsof
tientallen handen
drukken op zijn schouders,
bovenbenen,
zijn voeten grijpen.

Vanuit de schaduw
verschijnt de eigenaar
grijnzend,
en wijst naar de piano.

De klep gaat open.
Schuurpapieren toetsen.
Het kind moet blijven
spelen
tot zijn vingers
zijn afgesleten tot stompjes.

Written by Prosper

15 oktober 2018 at 20:48

Geplaatst in Uncategorized

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch

leave a comment »

Wanneer een treinstation de enige trekpleister van een dorpje is, dan moet je er niet te lang blijven. Dat ben ik ook niet van plan, maar ik heb mijn zus een selfie beloofd met het plaatsnaambord op de achtergrond. Maar onhandig als ik ben, laat ik zojuist mijn telefoon vallen. Gelukkig is er een telefoonwinkel in dit dorp.

Tijdens het wachten stel ik me zo voor dat een medewerker van de Welshe ProRail tijdens het maken van naamborden boven zijn toetsenbord in slaap is gevallen met deze naam als resultaat. Deze verre uithoek interesseert verder niemand dus laten ze het maar zo. Het trekt toeristen. Ik ben het bewijs.

 

Written by Prosper

6 oktober 2018 at 07:00

Geplaatst in Uncategorized

A speech for friends

leave a comment »

Dearest AK and Rob, dearly beloved,

Last summer AK, Rob, Tom and I travelled through Canada. It was a hot summer and we visited beautiful cities like Montreal, Quebec, Ottawa and Toronto. As you would expect from AK, we had to go shopping everywhere. However, it might come as a surprise to you that during those sweaty shopping sprees we also had to visit the local Christmas shops.

Because of AK and Robs shared passion for Christmas, Tom and I came up with this appropriate, but unexpected topic for this speech: a Christmas allegory. So here it goes…

In those days there was a magnificent, green Christmas tree. This tree was filled with all sorts of different decorations: lights, garlands, balls, reindeer, angels, sleighs and snowmen. But there were also two little white birds, one on each side of the tree. One bird wore glasses, had red hair and flew so far that he had an absurd amount of frequent flyer miles. The other one had black hair, a permanent smile on his face and made an absurd amount of pictures equal to the number of frequent flyer miles of the first one. In addition to that they had something in common: one of them had a serrated left wing. The other one had a serrated right wing.

Both birds wanted to see the world: they explored the entire tree from one place to the other and discovered different cultures, visions, opinions and found out that you should approach people in a positive way, because every single person has something special to offer.

On one day, just before the tree was taken down, in a distant part of the tree, where decorations looked a little Singaporean, the birds saw each other. They stared into each other’s eyes and were touched. And when their serrated wings reached out, they found out that their wings fit perfectly into each other, and the birds were complete.

However they knew their time together would be short-lived. Christmas was over, and soon the tree would be taken down. With pain in their heart they said goodbye and were placed in different spots in the box with decorations, up in the attic. Occasionally they heard a sigh from the other and although that brought a short moment of joy because it was a sign from their loved one, they wanted more: a touch, an embrace, a kiss.

The time in the box passed by, and on a marvelous night, when all the other decorations were sound asleep, and when there was a serene tranquility in the attic, both birds had the same vision. The other appeared and uttered a phrase from a famous Dutch poem:

“Als het waar is dat door grote dromen het zwaarste verlangen over wordt gebracht, dan zal ik naar je toe komen, dan zal ik naar je toekomen ied’re nacht.”

which means something like:

“If it is true that in great dreams the innermost desire is conveyed, I will come to you, I will come to you ev’ry night.”

Having been startled awake after these words they realised that they were not alone in their desire. The other felt just the same. But merely dreaming of the other was not enough. They decided that when opportunity would arise they would look for the other. And when Christmas time came, as in the Dutch poem ‘op vleug’len van verlangen, rust’loos reizend’, or, in English: on wings of desire, traveling restlessly, they searched from peak to stem. And in one of the most beautiful places in the tree, these two birds, these two white ravens, met. They looked deep into each other’s eyes and promised that no distance, no borders, no differences would ever keep them apart.

Dear AK and Rob, on behalf of Tom and myself, I would like to finish with these words. When people look at you they see that you are made for each other. We are so glad that you have found each other in this big Christmas tree we call the world. We wish you two love birds all the happiness, health and love, not only during Christmas time, but all year round, and I am sure that indeed, no distance, no borders, no differences will ever keep you apart.

Thank you.

Written by Prosper

1 oktober 2018 at 18:33

Geplaatst in Uncategorized